The Word Foundation

Drie werelden omringen, doordringen en ondersteunen deze fysieke wereld, die de laagste is, en het sediment van de drie.

-Het sterrenbeeld.

DE

WOORD

Vol 6 MAART, 1908. Nee 6

Copyright, 1908, door HW PERCIVAL.

BEWUSTZIJN DOOR KENNIS.

IV.

(Wordt vervolgd.)

EEN die de kenner van zichzelf zou worden, en de kenner van al het andere, moet tot deze kennis komen terwijl hij een fysiek lichaam heeft: hij moet leren zich te onderscheiden van alles wat binnenkomt in de samenstelling van zijn fysieke lichaam. Voor velen is dit geen gemakkelijke taak, maar voor iemand die klaar is voor het werk, zal de natuur de middelen verschaffen. Kennis wordt verkregen door middel van een reeks illusies en wanen en het daarvan bevrijd worden. In elk van de werelden waardoor de mens passeert, wordt hij misleid door de geest van die wereld en leeft hij in zijn illusies; hieruit wordt hij alleen wakker om een ​​analoog proces in de volgende wereld te doorlopen. Vele werelden moeten worden doorgegeven, vele illusies en waanideeën worden waargenomen en doorleefd, voordat dat bewuste iets dat de mens zichzelf noemt, ik-ben-ik, zich in zijn geboortewereld zal bevinden en zichzelf en die wereld in een vollediger mate zal leren kennen dan kent het zichzelf nu in deze fysieke wereld. Wat gewoonlijk kennis wordt genoemd, is slechts een fragmentarische kennis en is die van de wereld van kennis zoals de kennis van een kind is vergeleken met die van de man met volwassen geest.

Dat bewuste iets dat de mens zichzelf noemt, heeft een instrument dat te maken heeft met de wereld waarin hij moet leven. Wil de mens in alle werelden leven, dan moet hij evenveel lichamen hebben als er werelden zijn, elk lichaam is het instrument gemaakt van de aard en materie van de wereld waartoe het behoort, zodat hij contact kan maken met elke wereld, in die wereld kan handelen en laat die wereld in hem reageren.

De adem (♋︎) heeft door lange perioden van involutie voor zichzelf gezorgd (♌︎); het lichaam van vorm (♍︎) is gebouwd; het leven is neergeslagen in en rond de vorm, waardoor een fysiek lichaam (♎︎) is ontstaan. Door het fysieke lichaam gemaakt en vastgehouden door ademhaling, door vorm en leven, wordt verlangen (♏︎) duidelijk; door het contact van de geest met het fysieke lichaam, wordt gedachte (♐︎) geproduceerd. De kracht van het denken onderscheidt de mens van de lagere werelden en moet door denken met zichzelf samenwerken voor anderen.

De mens, de geest, uit de Sanscrit manas, is in wezen een wezen dat denkt. De mens is de denker, kennis is zijn object en hij denkt om het te weten. De denker, manas, weet in de wereld van zijn eigen wezen, maar hij weet in die wereld alleen datgene dat van dezelfde aard is als hijzelf. De mens, manas, de geest, is niet van dezelfde aard en materie als het fysieke lichaam (♎︎), noch van de kwestie van vorm-verlangen (♍︎ – ♏︎), noch van de kwestie van de wereld van het levensgedachte (♌︎ –♐︎). De denker is van de zaak (als we deze hoge staat van zijn materie kunnen noemen) van de aard van adem-individualiteit (♋︎ – ♑︎). Als zodanig kan het zijn in de spirituele wereld van adem-individualiteit, wanneer bevrijd van de lagere werelden, en zichzelf kennen in de mate waarin het zich tot hen kan verhouden, maar het kan niet alleen in zijn eigen wereld de lagere werelden kennen en hun idealen. Om de idealen en werelden te kennen die vervat zijn in de spirituele wereld van kennis, moet de denker, de mens, lichamen hebben waarin hij moet leven en in contact moet komen met elk van de werelden, en door die lichamen alles leren wat de werelden kunnen leren . Om deze reden bevindt de mens, de denker, zich in een fysiek lichaam dat tegenwoordig in deze wereld leeft. Leven na leven zal de geest incarneren totdat de mens alles heeft geleerd wat elk van de verschillende werelden hem kan leren; dan kan hij alleen worden bevrijd van de banden die de lagere werelden over hem smeden. Hij zal vrij worden hoewel hij nog steeds in alle werelden leeft. Het verschil tussen de vrije man en de slaaf of slaaf is dat deze slaaf of slaaf lijdt aan onwetendheid, niet bewust van de oorzaak van het lijden en van de middelen van bevrijding, en een slaaf blijft totdat hij tot de oorzaak ontwaakt van zijn slavernij en besluit het pad van zijn bevrijding te betreden. Aan de andere kant bevindt de vrije mens zich in de wereld van kennis en hoewel hij leeft en handelt in alle lagere werelden, wordt hij niet misleid, want het licht van kennis verlicht de werelden. Terwijl hij in zijn fysieke lichaam leeft, doorziet hij de illusies van de fysieke wereld en de werelden die er tussen liggen en de wereld van kennis, en hij verwart de een niet met de ander. Alle paden worden door hem gezien, maar hij wandelt bij het licht van kennis. Mensen zijn slaven en kunnen niet meteen het pad naar de wereld van kennis waarnemen, maar ze veronderstellen dat ze de dingen van alle werelden kennen zodra ze de wereld beginnen te zien.

Nadat we het babylichaam zijn binnengegaan, begint onze opleiding met onze eerste bewuste erkenning van de wereld en gaat door tot het einde van het fysieke leven wanneer we, nog steeds als kinderen, vertrekken. Tijdens een leven leert zo weinig door de geest als een kind leert in een van de dagen van zijn schooltijd. Het kind gaat naar school en accepteert als waar wat zijn leraar het vertelt. De geest komt zijn fysieke lichaam binnen en accepteert als waar wat de zintuigen, zijn leraren, het vertellen; maar de leraren kunnen alleen vertellen wat hen is geleerd. Na een tijdje begint het kind op school de leraar vragen te stellen over het onderwijs; later, wanneer het denkvermogen vollediger ontwikkeld is, kan het een deel van de leer analyseren en bewijzen dat het een feit of misvatting is, of zelfs nog verder gaat dan de leraar in het rijk van het denken.

In een kind wordt de geest onderwezen door de zintuigen en accepteert de geest als waar alles wat de zintuigen het vertellen. Naarmate het kind groeit, worden de zintuigen vollediger ontwikkeld en geven ze de geest een kennis van de wereld; zodat de geest eerst ontwaakt tot de realiteit van de fysieke wereld door middel van de fysieke zintuigen. Terwijl het in de fysieke wereld blijft leven, zijn de zintuigen meer volledig ontwikkeld en verschijnt de wereld in veel getinte vormen en figuren. Geluid wordt geïnterpreteerd in lawaai, melodie en symfonie. De parfums en smaken van de aarde brengen de geneugten van het lichaam naar de geest over; het gehemelte en de aanraking brengen het verlangen naar de geest en het gevoel van de realiteit van de zintuigen naar voren. De geest die aldus de wereld door de zintuigen ervaart, denkt eerst: al deze dingen zijn waar, deze dingen zijn alleen echt; maar terwijl de geest blijft denken dat hij het bereik van de zintuigen beheerst en naar kennis reikt. Meer dan de wereld kunnen de zintuigen niet geven. Dan begint de geest vragen te stellen. Dit is momenteel de toestand van de mensheid.

De wetenschappen evolueren naar de grenzen van de zintuigen, maar daar moeten ze stoppen tenzij ze van plan zijn meer te onderzoeken dan de zintuigen kunnen leren.

Religies zijn ook gebouwd op de zintuigen, en zijn voor die geest, baby en volwassene, die niet de gebaande paden willen verlaten waar leraren van zinnelijke bezigheden hebben geleid. Hoewel ze beweren spiritueel te zijn, zijn religies in hun doctrines en leer materialisme, hoewel een beetje meer vergeestelijkt dan fysische wetenschap. Zo wordt de geest door het leven misleid door de leraren van alle klassen.

De geest kan door zintuiglijke waarnemingen niet worden bevrijd van de illusies van het zintuig. Na vele avonturen en crises begint de mens te twijfelen aan de realiteit van de wereld en van de zintuigen die hij zo echt had gedacht. Hij leert dat wat kennis wordt genoemd toch geen echte kennis is, dat wat hij boven alle twijfel leek te zijn vaak de meest onbetrouwbare is. De mens moet niet moedeloos en pessimist worden omdat hij ziet dat alle zogenaamde kennis als kinderspel is, dat degenen die zeggen dat ze weten als kinderen zijn die winkel en soldaat spelen, fabels citeren en elkaar uitleggen hoe de wind waait, de sterren glans en waarom ze toevallig zijn, en hoe zij, de kinderen, in de wereld kwamen en van waar.

In dit stadium van zijn opleiding moet men zijn kindertijd onthouden: hoe hij toen ook de fysieke wereld onwerkelijk geloofde, zoals hij nu doet. De reden dat de fysieke wereld toen onwerkelijk leek, was dat hij toen niet goed genoeg bekend was met de zintuigen van het fysieke lichaam en daarom was de wereld voor hem een ​​vreemde plek; maar de vreemdheid maakte plaats voor vertrouwdheid terwijl de geest met de zintuigen werkte, en dus leek de wereld geleidelijk echt te zijn. Maar nu, nadat hij de zintuigen is ontgroeid, heeft hij een soortgelijk vlak bereikt, maar tegengesteld aan datgene dat hij in de kinderschoenen heeft achtergelaten; zoals hij was uitgegroeid tot de realiteit van de wereld, dus groeit hij er nu uit. In dit stadium zou de mens moeten redeneren dat hij, zoals hij eerst had geloofd dat de wereld onwerkelijk was, vervolgens echt was, en nu overtuigd is van de onwerkelijkheid ervan, zo ook zou hij de realiteit opnieuw kunnen zien in de huidige onwerkelijkheid; dat dit fasen zijn die de geest van de ene wereld naar de andere ervaart, alleen om ze weer te vergeten en ze dan opnieuw te vinden totdat alle werelden zijn doorlopen, zowel in de toekomst als in de toekomst. Wanneer de fysieke zintuigen ontgroeid zijn, bevindt hij zich bij de ingang van een ander gebied of wereld die voor hem net zo onzeker en onbekend is als de toegang tot deze wereld. Wanneer dit feit wordt begrepen, neemt het leven een nieuwe betekenis aan, omdat de mens, de geest, de denker, voorbestemd is om alle dingen te weten. Voor de geest is onwetendheid ellende; doen en weten is de aard en de vervulling van zijn wezen.

Moet de mens proberen zijn fysieke lichaam te verlaten, of het door ascese te martelen tot onderwerping, of in een verduisterde kamer te gaan zitten om onzichtbare dingen te zien, of om astrale zintuigen en een astraal lichaam te ontwikkelen om mee te sporten in de astrale wereld? Een of meer van deze praktijken kunnen worden overgegeven en resultaten kunnen worden verkregen, maar dergelijke praktijken leiden alleen weg van de wereld van kennis en zorgen ervoor dat de geest doelloos rondwandelt, onzekerder dan ooit over wie, wat en waar het is , en ervoor zorgen dat het niet in staat is om het echte van het onwerkelijke te onderscheiden.

Wanneer de geest zich afvraagt ​​wie en wat het is, en de onwerkelijkheid van de wereld en de beperkingen van zijn fysieke zintuigen doordringen, wordt het zijn eigen leraar. In het begin lijkt alles donker te zijn, omdat het licht van de zintuigen heeft gefaald. De mens is nu in de duisternis; hij moet zijn eigen licht vinden voordat hij zich een weg uit de duisternis zal kunnen banen.

In deze duisternis heeft de mens zijn eigen licht uit het oog verloren. In de onwerkelijkheid van de wereld is zijn licht voor de mens even onwerkelijk verschenen als een van de zinsobjecten of de processie van illusies. De zintuigen zouden de mens leren zijn licht als even onwerkelijk te beschouwen als alle andere dingen waarvan zij de tolken waren geweest. Maar onder alle onrealiteiten is het licht van de mens datgene dat hem ongewijzigd is gebleven. Het is door dat licht dat hij zich bewust is geworden van de zintuigen. Alleen aan zijn licht is hij in staat de kleinheid van zijn kennis te kennen. Door zijn licht is hij in staat onrealiteiten te kennen; door zijn licht kan hij weten dat hij in de duisternis is en zichzelf in de duisternis waarnemen. Dit licht dat hij nu waarneemt, is de enige echte kennis die hij gedurende al zijn levenservaringen heeft gehad. Dit licht is alles waar hij op elk moment zeker van kan zijn. Dit licht is zichzelf. Deze kennis, dit licht zelf, is dat hij bij bewustzijn is, en het is zichzelf in de mate waarin hij bij bewustzijn is. Dit is het eerste licht: dat hij zich bewust is van zichzelf als een bewust licht. Door dit bewuste licht, zelf, zal hij zijn pad verlichten door alle werelden - als hij maar wil zien dat hij een bewust licht is.

In het begin zal dit misschien niet met volheid van licht in het begrip doordringen, maar het zal in de tijd worden gezien. Dan zal hij zijn eigen pad beginnen te verlichten door zijn eigen bewuste licht, het enige licht dat zich zal verenigen met de lichtbron. Door zijn eigen bewuste licht zal de mens de verschillende lichten van de werelden leren zien. Dan zullen de fysieke zintuigen een andere betekenis krijgen dan die van hun onwerkelijkheid.

Om de wereld van kennis te betreden na het zien van alle werelden, moet de mens als een bewust licht binnen blijven en zijn fysieke lichaam kennen, en door zijn fysieke lichaam zal hij de wereld leren kennen als nooit tevoren gekend. Uit de duisternis van onwetendheid moet de mens alle materie in het licht van kennis roepen. Als een bewust licht moet de mens als een kolom van licht in zijn lichaam staan ​​en het verlichten en door het lichaam de wereld interpreteren. Hij moet een boodschap in de wereld achterlaten vanuit de wereld van kennis.

Wanneer iemand voor het eerst ontwaakt tot de wetenschap dat alles wat hij echt is, bewust is, is dat wat hij echt is niet alleen bewust, omdat het woord gewoonlijk wordt gebruikt, maar dat hij een bewust, levend en onfeilbaar licht is, dan of op een later tijdstip het kan zijn dat hij, als een bewust licht, zich in een ogenblik, in een flits van licht, verbindt met Bewustzijn, het permanente, onveranderlijke en absolute Bewustzijn waarin universum, goden en atomen zo zijn vanwege hun ontwikkeling, in die ze weerspiegelen of bestaan ​​als bewuste wezens in Bewustzijn. Als de mens als een bewust licht zo een absoluut bewustzijn kan bedenken of in contact kan komen met absoluut bewustzijn, zal hij nooit meer zijn schaduwen op de zintuigen verwarren met zijn bewuste licht; en hoe ver hij ook van zijn pad afdwaalt, het zal voor hem onmogelijk zijn om in totale duisternis te zijn, omdat hij als een licht is verlicht en hij reflecteert vanuit het onverwoestbare, onveranderlijke Bewustzijn. Bewust geworden dat hij een bewust licht is, kan hij nooit ophouden te bestaan ​​als zodanig.

(Wordt vervolgd.)